Ik ben normaliter niet zo’n grote fan commentaarstukken in kranten maar deze van Marc Didden in de Morgen (bijlage Media.com) is echt heel leuk en dus bij deze een fragment eruit:

“uit de luidsprekers van m’n bescheiden stereo komt de oude dode zwarte zanger Louis Jordan (1908-1975) …. met de prachtsong ‘if you’re so smart, how come you ain’t rich?” Net zoals bij andere luisterbeurten denk ik ook deze keer dat die song over mij gaat…. Verder gaat het goed met mij al voel ik me vandaag vooral een ere burger  van de wellicht onbestaande landelijke gemeente Overbodigem en neem ik aan dat zoiets  ook te maken heeft met een chronische aanval van voorjaarsblues. …”

Bij deze de mooie song van Louis http://www.youtube.com/watch?v=O-C18dMFYLM

Een reflectie die de meeste marketingmanager die in Overbodigem zouden moeten hebben bij het ontwikkelen van de next big thing.

Een typische kenmerk van het nu-isme is het “4free”-fenomeen. Jongeren beheren hun budget zeer rigoureus en maken keuzes. Zo wordt het product muziek als “gratis” gepercipieerd, maar willen jongeren wel betalen voor de beleving van muziek.

Rock Werchter is elk jaar helemaal uitverkocht maar CDs worden niet meer gekocht en muziek wordt  illegaal gedownload en past dus niet meer in het bestedingspatroon van jongeren. Doordat merken muziek meer en meer gratis aanbieden als een extra voordeel op hun basisproduct (zo geeft Nokia bijvoorbeeld gratis songs bij GSMs) gaan jongeren het eindproduct muziek als gratis beschouwen.

Trendwolves merk dat jongeren evolueren van “ownership” naar “usership”. Het “hebben” is niet belangrijk maar het ten alle tijden kunnen gebruiken (en liefst zonder een meerkost) van het product is voor jongeren een meerwaarde.

Binnen reclame- en media-bestedingen krijgen “social media” toepassingen een steeds groter deel van het te besteden budget. En terecht! Ik begrijp nog steeds niet dat sommige bedrijven die jongeren als “Main Target Audience” hebben niet aanwezig zijn op facebook, Netlog  of andere sociale netwerken. Maar  het probleem is niet het aanwezig zijn – een facebook account is in 1 minuut aangemaakt – maar wel het continue updaten en relevant houden van social media pagina’s.

Vaak gaat men uit van een ideale mix tussen informatie en entertainment die “content around the brand” vormen.

Consumenten zijn op zoek naar informatie en moeten die ook kunnen vinden op sociale platformen – deze informatie is aanvullend op bijvoorbeeld die van de brand-website. Hierbij speelt User Involved Content een belangrijke rol, als de informatie van consumenten komt is deze vaak veel geloofwaardiger. Een brandpage kan zo een call-center gaan vervangen en een zeer grote rol hebben op het consumentengedrag. Maar de keerzijde is uiteraard dat een brandpage die dood is (geen updates) ook zeer nefast is voor een merk en/of product.

Maar naast Education is Entertainment ook zeer belangrijk als content. Consumenten willen deel uitmaken van een emotionele beleving. Humor, muziek, een wow-gevoel, …. zijn de ideale kanalen om jongeren te triggeren. Ook hier liefst via User Involved Content.

En dus de combinatie van beide is ideale content want “The best education is entertaining and vice versa”

Heel wat trendwatchers en/of marktonderzoekers proberen jongeren te definiëren en er kwantificeerbare kenmerken aan toe te wijzen, zodat ze bruikbaar zijn voor merken of voor marketing toepassingen. Maar het interessante is nu net dat jongeren totaal niet definieerbaar zijn in duidelijke afgelijnde kenmerken omdat dat nu juist het typische kenmerk is van  deze generatie jongeren.

Deze generatie combineert stijlen, culturen, technologieën tot “iets” nieuw. Het grensoverschrijdend denken is wat jongeren belangrijk vinden en deze combinaties leiden dan weer tot een nieuwe eigen sub-cultuur die dan weer op zijn beurt andere jongeren inspireert. Jongeren hechten zeer veel belang aan authenticiteit, aan een eigen identiteit die de openheid moet hebben om steeds te kunnen veranderen. Want jongerencultuur is geen bewaarcultuur, het is een steeds zichzelf vernieuwend gegeven. (en dus moeilijk definieerbaar – sorry trendwatchers).

Gisteren Seth Godin horen spreken in Antwerpen. De man is inspirerend maar wordt ook wel eens de Paris Hilton van de marketeers genoemd. Hij praat over het feit dat iedereen creatief kan zijn en een verschil maken (grotendeels dankzij new media) maar dat er ook resultaat moet uit volgen. Door hem gedefinieerd als “shipping”. Het “verschil maken” definieert hij dan weer in één van z’n boeken als de nieuwe P (Paarse Koe- Purple Cow)

Ik lees zelf al enkele jaren elke dag z’n blog en haal daar inderdaad vaak inspiratie uit (zeker een aanrader http://sethgodin.typepad.com/)

Gisteren zeker genoten van de voordracht maar het “Paris Hilton” gehalte was me iets te groot 

Oeps… I did it again… begin dit jaar startte ik deze blog op met de intentie elke week minstens 3 tot 4 interessante post te plaatsen maar… toen kwam een vakantie en veel werk en nog meer werk en …. gedurende een maand vergat ik helemaal m’n blog! Tot iemand me er op attent maakte dat de laatste post ironisch genoeg ging over de dood van twitter.

Maar… onderzoek leert dat 88% van de opgestarte blogs heel snel (binnen de maand) “overlijden” en dus verwaarloosd achter blijven….

Geen excuus uiteraard en dus bij deze een verrijzenis van de NU-isme blog